با وجود تضعيف زبان ايراني آذربايجان از زمان غلبهي مغول، گويشهاي
آن زبان به طور كامل از ميان نرفته، بلكه هنوز به طور پراكنده و اغلب با
نام تاتي با آنها سخن ميگويند. اين گويشها از شمال به جنوب به اجمال
عبارتاند از:
1) كرينگان از دههاي ديزمار خاوري در بخش وزرقان
شهرستان اهر؛ 2) كلاسور و خوينه رود از دههاي بخش كليبر شهرستان اهر؛ 3)
گلينقيه از دههاي هرزند در شهرستان مرند؛ 4) عنبران در بخش نمين شهرستان
اردبيل؛ 5) بيشتر دههاي شاهرود خلخال(اسكستان، اسبو، درو، كلور، شال،
ديز، كرين، لرد، كهل، طهارم، گلوزان، گيلوان، گندم آباد) همچنين كرنق در
خورش رستم و كجل؛ 6) طارم عليا( بيشتر در نوكيان ، سياهرود، كلاسر،
هزاررود، جمالآباد، باكلور، چرزه و جيشآباد)؛ 7) رامند در جنوب و جنوب
غربي قزوين( تاكستان، چال و اسفرورين، خيارج، خوزنين، دانسفان،
ابراهيمآباد و سگزآباد)؛ 8) طالش از الله بخش محله و شاندرمين در جنوب تا
طالش كشور آذربايجان.
دانشنامهي ايران و اسلام، به كوشش احسان يار شاطر، بنگاه ترجمه و نشر كتاب، چاپ دوم تهران 1336، صفحهي 61
برچسب:
نویسنده: بالا محسن
تاريخ: 2013-03-03T02 ساعت: :