ساراگ
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
بسماللَّهالرّحمنالرّحيم
الحمدللَّه ربّ العالمين و الصّلاة و السّلام على سيّدنا و نبيّنا ابىالقاسم محمّد و على اله الاطيبين الاطهرين المنتجبين سيّما بقيةاللَّه فى الارضين
اگر كسى در روز ماه رمضان، عمداً بخورد و بياشامد، هم روزهى او باطل است و بايد قضاى آن را بعد از ماه رمضان بجا آورد و هم بايد كفاره بدهد. كفاره، عبارت از شصت روز روزه است كه سىويك روز آن بايد پىدرپى باشد. اگر نتواند اين مقدار روزه بگيرد، شصت مسكين - يعنى بشدت فقير، يا فقير از كار افتاده - را بايد اطعام بكند. اين، در صورتى است كه عمداً بخورد و بياشامد؛ اما اگر فراموش كرد كه روزه است و از روى نسيان چيزى خورد، روزهى او باطل نيست و چيزى هم به گردن او نمىباشد.
در روز ماه رمضان، اگر پيش از ظهر از وطن يا محل اقامت سفر كرديد، روزهى آن روز شما باطل خواهد شد. اگر پيش از ظهر سفر كرديد، اما همان پيش از ظهر هم به وطن يا به محل اقامت برگشتيد، چنانچه در حال سفر چيزى نخورده باشيد، بعد از برگشتن مىتوانيد نيت روزه كنيد و آن روز را روزه باشيد. مثل اينكه شما فرضاً پيش از ظهر، از تهران حركت كنيد و به كرج برويد و بعد به تهران برگرديد؛ درحالىكه هنوز پيش از ظهر است. اگر چيزى در اين خلال نخورده و نياشاميده باشيد و ديگر مفطرات را انجام نداده باشيد، بعد از برگشتن به تهران، چنانچه نيت روزه كرديد، روزهتان درست است.
البته در حال سفر، نيت روزه نمىشود كرد. در حالى كه مىرويد و برمىگرديد، شما روزه نيستيد. روزه در سفر، حرام است. اگر چيزى هم خواستيد بخوريد، مىتوانيد؛ در سفر اشكالى هم ندارد. ليكن اگر برگشتيد و چيزى نخورده بوديد، مىتوانيد روزهتان را تا شب بگيريد.
كسانى كه روز ماه رمضان، به خاطر بيمارى يا سفر و يا هر دليل ديگر، روزه نيستند، مناسب و مقتضى و شايد مستحب است كه سير غذا نخورند و شكمشان را از غذا پُر نكنند؛ مگر اينكه از لحاظ بيمارى، احتياج به اين معنا باشد. بهتر اين است كه روز ماه رمضان، حتّى كسانى هم كه روزه نيستند، به قدر ضرورت بخورند و بياشامند و نه بيشتر، تا حيثيت ماه رمضان، از اين جهت هم حفظ بشود.
اگر كسى در روز ماه رمضان، عمداً بخورد و بياشامد، هم روزهى او باطل است و بايد قضاى آن را بعد از ماه رمضان بجا آورد و هم بايد كفاره بدهد. كفاره، عبارت از شصت روز روزه است كه سىويك روز آن بايد پىدرپى باشد. اگر نتواند اين مقدار روزه بگيرد، شصت مسكين - يعنى بشدت فقير، يا فقير از كار افتاده - را بايد اطعام بكند. اين، در صورتى است كه عمداً بخورد و بياشامد؛ اما اگر فراموش كرد كه روزه است و از روى نسيان چيزى خورد، روزهى او باطل نيست و چيزى هم به گردن او نمىباشد.
در روز ماه رمضان، اگر پيش از ظهر از وطن يا محل اقامت سفر كرديد، روزهى آن روز شما باطل خواهد شد. اگر پيش از ظهر سفر كرديد، اما همان پيش از ظهر هم به وطن يا به محل اقامت برگشتيد، چنانچه در حال سفر چيزى نخورده باشيد، بعد از برگشتن مىتوانيد نيت روزه كنيد و آن روز را روزه باشيد. مثل اينكه شما فرضاً پيش از ظهر، از تهران حركت كنيد و به كرج برويد و بعد به تهران برگرديد؛ درحالىكه هنوز پيش از ظهر است. اگر چيزى در اين خلال نخورده و نياشاميده باشيد و ديگر مفطرات را انجام نداده باشيد، بعد از برگشتن به تهران، چنانچه نيت روزه كرديد، روزهتان درست است.
البته در حال سفر، نيت روزه نمىشود كرد. در حالى كه مىرويد و برمىگرديد، شما روزه نيستيد. روزه در سفر، حرام است. اگر چيزى هم خواستيد بخوريد، مىتوانيد؛ در سفر اشكالى هم ندارد. ليكن اگر برگشتيد و چيزى نخورده بوديد، مىتوانيد روزهتان را تا شب بگيريد.
كسانى كه روز ماه رمضان، به خاطر بيمارى يا سفر و يا هر دليل ديگر، روزه نيستند، مناسب و مقتضى و شايد مستحب است كه سير غذا نخورند و شكمشان را از غذا پُر نكنند؛ مگر اينكه از لحاظ بيمارى، احتياج به اين معنا باشد. بهتر اين است كه روز ماه رمضان، حتّى كسانى هم كه روزه نيستند، به قدر ضرورت بخورند و بياشامند و نه بيشتر، تا حيثيت ماه رمضان، از اين جهت هم حفظ بشود.
برچسب:
نویسنده: بالا محسن